Vakantie met het Rode Kruis 2004

Kennismaking met Mevr. W. Magermans-Scholten

In april 2004 maakte ik kennis met Mevr. W. Magermans-Scholten, zij wilde namelijk graag mee op een vakantie met het Rode Kruis. Als vakantiecoördinator van het gebied Maas- & Heuvelland bezoek ik mensen die in aanmerking willen komen voor een vakantie. Dit kan doordat ze medische verzorging nodig hebben op een vakantie of doordat ze door hun ziekte of handicap niet meer zelfstandig op vakantie kunnen. Er kan ook sprake zijn van een sociale indicatie, bijvoorbeeld omdat die persoon of gezin het afgelopen jaar veel tegenslagen hebben gehad.

Voor de partner van iemand die een handicap heeft is het ook mogelijk om mee op vakantie te gaan. Iedereen kan zich misschien wel voorstellen dat het heel prettig is om de zorg voor je partner eens even niet op je schouder te dragen en zelf ook vakantie te mogen vieren.

Mevr. W. Magermans was goed bekend bij het Rode Kruis: zij heeft jaren zelf meegeholpen als vrijwilliger bij het Rode Kruis. Ze had haar diploma's behaald en zette zich in bij evenementen en was aanwezig bij de waterramp in Itteren. Ze heeft er nog mooie herinneringen aan: "Ik voelde me echt opgenomen in de groep en deed mooi zinvol werk."

In 1992 met het bezoek van de Koningin Beatrix naar Eijsden kwam hier abrupt een einde aan. Ze stapte uit een busje en brak ongelukkig haar been. Van die tijd af ging het steeds slechter met haar gezondheid. Haar been genas maar niet en na jaren onderzoek kwam men erachter dat ze een spierziekte had. Haar spieren functioneerden steeds slechter en ze had zelfs een rolstoel nodig in en om huis. Zelf zegt ze over deze tijd: "Het deed veel verdriet om andere mensen niet meer te kunnen helpen nu was ik diegene die hulp nodig had, gelukkig hebben ze me bij het Rode Kruis nooit vergeten. De meeste vrijwilligers kennen me nog."

Tijdens het huisbezoek wordt een formulier ingevuld met alle gegevens van haar. Welke hulp ze precies nodig heeft tijdens de vakantie, welke medicijnen ze gebruikt enzovoort. Er wordt ook uitvoerig vertelt hoe zo'n vakantie eruit ziet, wat je mag verwachten en wat de kosten zijn. Mevr. Magermans was zelf als vrijwilligster meegeweest met de J. Henri Dunant boot waar ze heel enthousiast over kon vertellen. Haar eerste voorkeur was dan ook om mee te gaan met de boot. Het landelijk Rode kruis bekijkt uiteindelijk wie kan meegaan op welke reis.

Eind mei 2004 kon ik mevr. Magermans officieel mede delen dat ze mee mocht met de boot. Ik had een laaiend enthousiaste mevrouw aan de telefoon, ze wou het liefst direct haar koffers pakken, helaas moest ze nog wachten tot augustus. In die tussentijd ben ik haar nog een keer gaan bezoeken om de papieren langs te brengen en nog vragen te beantwoorden. We spraken af dat ik haar zou bezoeken na de vakantie om haar verhalen te horen en te kijken of alles naar wens was verlopen.

Napraten over de vakantie op de J. Henri Dunant

Aan de telefoon vertelde ze direct dat ze een uitstekende vakantie had gehad en dat ik snel moest komen om de verhalen te horen. Tijdens het huisbezoek begon ze uitvoerig te vertellen .Ze begon bij het begin, namelijk dat ze om half zeven 's morgens werd opgehaald door het busje van het Rode Kruis om haar en twee andere mensen uit Eijsden naar Grathem, de opstapplaats van de boot, te brengen.

Over de aankomst op de boot zei ze: "Het is ongelooflijk maar je wordt onthaald als een prinses. Ze doen alles voor je, koffers uitpakken, koffie halen en je persoonlijk rondleiden op de boot." In het begin had ze het even moeilijk toen ze zich realiseerde dat ze nu geen vrijwilligster was maar zelf gast met een handicap. Ze kende zelfs nog vrijwilligsters.

Voor de medicijnen en de verzorging kreeg ze een vaste persoon toegewezen hetgeen zeer positief werkte. Gedurende de rest van de dag kon je een beroep doen op iedereen.

De boot vond ze groot en luxe; er waren 68 gasten aanwezig en bemanning en medisch personeel en de vrijwilligers die allemaal een cursus in verzorging hebben gevolgd.

De sfeer op de boot was prima, er werd gekletst of spelletjes gespeeld, iedereen deed waar hij zin in had, dat is namelijk vakantie. De gehele vaarroute was van te voren uitgereikt en tegen de middag legde ze aan bij een haven en konden ze de stad gaan bezichtigen of gewoon gezellig winkelen. 's Avonds was er meestal een leuk optreden van een artiest of bandje. Er werd ook veel lol getrapt zoals 's avonds laat bij de bar een portie friet bestellen en dan tussen de cola 2 bevroren friet aan te treffen. Of die keer dat mevrouw Magermans met een stukje tabak net deed alsof ze een spin vast hield en een vrijwilligster over het hele dek liet rennen van schrik.

Afscheid nemen na zo'n fijne week is dan ook best moeilijk zowel voor de gasten als voor de vrijwilligers. Mevr. Magermans zei: "Het was een hartelijk afscheid van een prachtige vakantie. Wanneer mag ik weer mee?"

De provincie Limburg

Dankzij de tijdelijke stimulerings-regeling Limburgs Vrijwilligerswerk van de provincie Limburg heeft de afdeling Maas- & Heuvelland van het Nederlandse Rode Kruis mevrouw Magermans deze vakantie kunnen aanbieden.

(Linda Vankan)